Inspiration for Fund Raising

Would like to share the story of my inspiration for never hesitating to ask money.

I studied in Sri Vivekananda Vidyalayam from 1st to 10th class. 1st to 5th in one school and 6th to 10th in another school, under the same management. The correspondent is Sri Elamandaiah and Headmaster is Sri Kantharao. My uncle, Nemali Sai Krishna and my aunts, Suryam and Prasanna worked in the same school.

All our state syllabus books during our primary school years (84 to 89) are about freedom struggle and the sacrifices of great leaders. Our correspondent whenever he comes to school used to share about those stories and instilled in us devotion and respect for our country.

The first memory of me of Gandhiji is about the response he has given to a young child who told him that he will ask his mother and get clothes for him and he told that if everyone in India gets enough clothing, he would like to wear it. I also had great admiration for Sri Subash Chandra Bose and Pandit Nehru.

In one of the non-detailed texts (in secondary school), we have a lesson on Smt. Durgabai Deshmukh. There was a story about her steadfastness, honesty and how she stopped even Nehru from attending an event, how she collected money when Gandhiji came to South India. When someone questioned her if she does not feel bad in asking money from others, she replies that she does not and that she is not taking money for herself but for a cause. This has a great impact on me (I did not know at that time). Now when I recollect, I feel so.

The very first time that I collected money is during Kargil war. It was the holidays time between final year degree and before joining PG. Attended classes in ICSS, a computer institute and after the courses taught fresh batches (for free, though). At that time collected 10 rs. from everyone that I knew. As it was the first time, there was a little bit hesitation but the urge to do something for the country was more and so I could collect the money and this incident and Smt. Durgabai’s views were my source of inspiration and strength to collect fund.

That spirit continues even now and I never feel bad for having to ask money. I do not mind if I do not receive any response too. I consider that it is out of my interest that am making an effort. I will put in sincere effort for the causes that am committed to. Rest god’s will.

So my suggestion for any volunteer is not to hesitate but be clear on why you are asking money – is it for splurging it on luxurious items or for momentary happiness or for selfish reasons or for a good cause, to reach out to others, to support them in their time of need. The requirement of needy should be our driving force not the anticipation of the response from individuals.

ప్రకటనలు

How Many, How Long!!

Many thanks to Anil Kumar BVN, Joint Secretary, TMAD, for sharing this article. The following content is a mail text from him.

 

Heard a question from my friend sometime back “how many people should we approach for helping a person….as there r lots of people in similar situation.”

My answer can be explained by the below story which is in similar lines.. As many as possible without a Full stop

————–

Paul Rokich is the hero of this story. When Paul was a boy growing up in Utah, he happened to live near an old copper smelter, and the sulfur dioxide that poured out of the refinery had made a desolate wasteland out of what used to be a beautiful forest.

 
When a young visitor one day looked at this wasteland and saw that there was nothing living there — no animals, no trees, no grass, no bushes, no birds…nothing but fourteen thousand acres of black and barren land that even smelled bad — well, this kid looked at the land and said, “This place is crummy.” Paul knocked him down. He felt insulted. But he looked around him and something happened inside him. He made a decision: Paul Rokich vowed that some day he would bring back the life to this land.

 

 
Many years later Paul was in the area, and he went to the smelter office. He asked if they had any plans to bring the trees back. The answer was “No.” He asked if they would let him try to bring the trees back. Again, the answer was “No.” They didn’t want him on their land. He realized he needed to be more knowledgeable before anyone would listen to him, so he went to college to study botany.

 

 
At the college he met a professor who was an expert in Utah’s ecology. Unfortunately, this expert told Paul that the wasteland he wanted to bring back was beyond hope. He was told that his goal was foolish because even if he planted trees, and even if they grew, the wind would only blow the seeds forty feet per year, and that’s all you’d get because there weren’t any birds or squirrels to spread the seeds, and the seeds from those trees would need another thirty years before they started producing seeds of their own. Therefore, it would take approximately twenty thousand years to re-vegetate that six-square-mile piece of earth. His teachers told him it would be a waste of his life to try to do it. It just couldn’t be done.

 

 

So he tried to go on with his life. He got a job operating heavy equipment, got married, and had some kids. But his dream would not die. He kept studying up on the subject, and he kept thinking about it. And then one night he got up and took some action. He did what he could with what he had. This was an important turning point. As Samuel Johnson wrote, “It is common to overlook what is near by keeping the eye fixed on something remote. In the same manner, present opportunities are neglected and attainable good is slighted by minds busied in extensive ranges.” Paul stopped busying his mind in extensive ranges and looked at what opportunities for attainable good were right in front of him. Under the cover of darkness, he sneaked out into the wasteland with a backpack full of seedlings and started planting. For seven hours he planted seedlings. He did it again a week later.

 

 
And every week, he made his secret journey into the wasteland and planted trees and shrubs and grass.

 

 
But most of it died.

 

 
For fifteen years he did this. When a whole valley of his fir seedlings burned to the ground because of a careless sheep-herder, Paul broke down and wept. Then he got up and kept planting.

 

 
Freezing winds and blistering heat, landslides and floods and fires destroyed his work time and time again. But he kept planting.

 

 
One night he found a highway crew had come and taken tons of dirt for a road grade, and all the plants he had painstakingly planted in that area were gone. But he just kept planting.

 

 
Week after week, year after year he kept at it, against the opinion of the authorities, against the trespassing laws, against the devastation of road crews, against the wind and rain and heat…even against plain common sense. He just kept planting.

 
Slowly, very slowly, things began to take root. Then gophers appeared. Then rabbits. Then porcupines.

 

 
The old copper smelter eventually gave him permission, and later, as times were changing and there was political pressure to clean up the environment, the company actually hired Paul to do what he was already doing, and they provided him with machinery and crews to work with. Progress accelerated.

 

 
Now the place is fourteen thousand acres of trees and grass and bushes, rich with elk and eagles, and Paul Rokich has received almost every environmental award Utah has.
He says, “I thought that if I got this started, when I was dead and gone people would come and see it. I never thought I’d live to see it myself!”

 

 
It took him until his hair turned white, but he managed to keep that impossible vow he made to himself as a child.

 

 
What was it you wanted to do that you thought was impossible? Paul’s story sure gives a perspective on things, doesn’t it?

 

 
The way you get something accomplished in this world is to just keep planting. Just keep working. Just keep plugging away at it one day at a time for a long time, no matter who criticizes you, no matter how long it takes, no matter how many times you fall. Get back up again. And just keep planting.

 

Just keep planting.

 

 

 

 

Web sites on RTI Act

Following are the URLs on the Act:

About RTI Act: http://www.righttoinformation.gov.in/

About Central Information Commission: http://cic.gov.in/

Filing RTIs online: https://rtionline.gov.in/

Useful Information on filing RTIs: http://www.rtiindia.org/

http://rti.india.gov.in/manual4.php?format=print

About RTI Act

My previous show (the show dated 24th October) has good response and it was on RTI Act. As it seems most of the people are not aware of its benefits, I thought to do another show giving more information on how to file an RTI application.

This is to compile the information in my blog. Also it would be another opportunity for me to update my blog as it has been years that I seriously considered updating it. I am very keen now to spend time on updating my blog. It would be kind of a retrospective view of the activities that I took up.

About RTI Application:

1. You can submit on any white paper.
2. Writing your address and signing on each page is a must (there are instances of rejecting applications quoting that the applicant’s signature is not present on all pages)
3. The fee is 10 rs. in urban areas and metros. You can attach a 10 rs. post order or check. Though the rule permits to accept cash also, as there are not enough provisions to maintain, usually PIOs encourage paying through check, DD or postal order.
4. You have to provide your address. This is to send reply to you. No need to provide any answer on why you need the information. Only criteria is you should be an Indian citizen.
5. You please take two copies (One original and one xerox) if you submit in person. Get signature of the PIO on both the copies which is an acknowledgement of the receipt of the application. This is very essential because RTI is based on DATES.  For the initial application, the reply should be within 30 days (NOT 30 working days).

About Timbaktu Collective in Andhra Pradesh, India

desc

via Andhra Jyothy Telugu News Paper Online edition published from Andhra Pradesh, India.

గాంధీజీతో ఓ రెండు రోజులు

ఇదేమి శీర్షిక అనుకుంటున్నారా? అవునండి మీ అందరి చేత చదివించాలంటే ఇలాంటి శీర్షికే కావాలి.

విషయానికి వస్తే ఒకే గూటి పక్షులందరూ గత ఆగష్టులో వార్ధా వెళ్ళి వచ్చారు. నేను సైనస్ ప్రకోపించడం వల్ల వెళ్ళలేకపోయాను.

ఈ సారి రెట్టించిన ఉత్సాహంతో ఉగాది రోజున గాంధీ గారిని కలవడానికి వెళ్తున్నాము. అవును మరి, ఆయన నివసించి, సంచరించిన చోటు, సమావేశ మందిరం ఇత్యాది వాటిని చూడడం అంటే ఆయన్ని కలిసినట్టే కదా.

మరి వెళ్ళే వాళ్ళం వెళ్ళక బ్లాగడం దేనికి అనుకుంటున్నారా? భలేవారండీ. మీ అందరినీ తీసుకు వెళ్ళకుండా ఎలా వెళ్ళగలం 🙂 అందుకే ముందుగా మీ అందరికీ తెలియపరిచి, ఉత్సాహం ఉన్న ప్రతి ఒక్కరి దగ్గర అంగీకారం తీసుకుంటే టికెట్స్ బుక్ చేసుకోవాలి కదా. అందరం కలిసి వివిధ విషయాల గురించి చర్చించుకుంటూ వెళ్తే అది ఎంతో విజ్ణ్జానదాయకంగా ఉంటుంది మరియు ఒక చారిత్రక ప్రదేశాన్ని చూసినట్టు ఉంటుంది. చదువుకునే పిల్లలు ఉన్న వారైతే పిల్లలకి ఇలాంటివి చూపించడం ఎంతో బాగుంటుంది.

ఉగాది ముందు నిజాముద్దీన్ ఎక్స్ ప్రెస్ లో బయలుదేరి పక్కరోజు ఉదయం వార్ధా చేరుకుంటాము.  సేవాగ్రం లో అన్నీ చూసాక, పౌనర్ ఆశ్రమానికి వెళ్తాము. అక్కడి నుంచి వరోరా వెళ్తాము. బాబా ఆంటే గారు సేవ చేసిన ఆనందవనమే వరోరా.

ఈ ప్రయాణం ఎంత ఆనందంగా, ఆహ్లాదంగా ఉంటుందో తెలుసుకోవాలంటే ఈ కింది లంకెలు చూడండి.

1.
http://simplethots.com/index.php?
option=com_content&view=article&id=2…

2. http://picasaweb.google.com/tapana2008/WardhaTripAugust2008#

3. http://picasaweb.google.com/asuresh18/NagpurSevagramRamesh#

4.
http://in.youtube.com/watch?v=c0uOQkJCJa0&feature=related

మీకు కూడా రావాలని ఉంది కదా. మరింకెందుకాలస్యం? మీ వివరాలు నాకు గురువారం (8 వ తేదీ) లోపల మెయిల్ చేయండి. కుదురుతుందో, లేదో అనుకుంటున్నారా? ఉగాది శుక్రవారం, శని, ఆది వారాంతం, ఇంకేమి కావాలి? ఇప్పుడు బుక్ చేసుకుంటే, అంతగా రాలేకపోతే రెండు రోజుల ముందు కేన్సిల్ చేసుకున్నా నష్టం ఉండదు.

The person who is responsible for the Wardha Ashram, Shri Jamnalal Bajaj:

http://wardha.nic.in/htmldocs/jbmain.asp

About Paunar:

http://gm.4mg.com/AboutWardha/pavnar_a.htm

http://www.maharashtra.gov.in/english/gazetteer/WARDHA/places_Pavnar.html

About Vinoba ji:

http://www.mkgandhi.org/associates/Vinoba.htm

ఇంతకీ మీరందరూ వస్తే నాకేంటి లాభం అనుకుంటున్నారా? ఉందండి. ఒకే గూటి పక్షులందరినీ ఒక దగ్గర సమావేశపరిచి, ఆలోచనలు, అభిప్రాయాలు పంచుకునే ఆనందం నేను పొందే లాభం.

గౌతమీ సత్యాగ్రహ ఆశ్రమం – 2

ఇవాళ నాకు గౌతమీ ఆశ్రమ వివరాల బ్రోచర్ అందింది. ఆ ఆశ్రమ చరిత్ర చదువుతూ ఉంటే రోమాలు నిక్కబొడుచుకున్నాయి అంటారే అలాంటి అనుభూతి. నాకైతే హృదయం ఉప్పొంగడం లాంటి భావన. ఎప్పుడూ కూడా మనం సినిమాల్లోని భాషని డైలాగులంటాము. కానీ ప్రతి అక్షరం ఎంత సత్యమో నాకు కొన్ని ఏళ్ళగా అనుభవం లోకి వస్తోంది. రచయితలు వాడే భాష నిజంగా అనుభవైకవైద్యమేనేమో.

ఆశ్రమాన్ని చూసినప్పటికంటే చదువుతున్నప్పుడు ఇంకా ఎంతో ఆనందం కలుగుతోంది. ఈ ఆశ్రమాన్ని కాపాడుకోవడం మనందరి కర్తవ్యం. స్వాతంత్ర్య సమరయోధుల కలలకి ఈ ఆశ్రమం నిలువెత్తు సాక్షి. ఆ బ్రోచర్ లో ఒక చోట ఇలా వ్రాసారు: ఈ ఆశ్రమ శంఖుస్థాపనకి పెట్టిన ముహూర్తబలమో, లేదా స్థలం ఇచ్చిన వారు, సేవ చేయాలనుకునే వారి సంకల్ప బలమో ప్రతిదీ చాలా అద్భుతంగా సమకూరింది అని. ఎందరో త్యాగధనుల సంకల్పబలాన్ని మనం నిరూపించాలి.

మన జాతీయ పతకాన్ని, మన జెండాని తగలబెడ్తాము, ఎవరడ్డొస్తారో చూస్తాము అని పోలీసు ఇన్స్పెక్టర్ ముస్తఫా అలీ ఖాన్ సవాలు చేస్తే 70 సంవత్సరాలు పై బడిన గుత్తి సుబ్బరాజు గారు ముందుకు వచ్చి ‘నన్ను పడగొట్టందే ఈ జెండాను నీవు పీకలేవు ‘ అంటూ ముందుకు వచ్చినప్పుడు పోలీసులు బిత్తరపోయి ఆయనను అరెస్టు చేయడం తప్ప ఏమీ చేయలేకపోయారట. ఎంత స్ఫూర్తినందించే విషయం.

అప్పట్లో ప్రజలు ఎన్నెన్ని త్యాగాలు చేసారు. వాళ్ళతో పోల్చుకుంటే మనం ఎంత. ఉత్తేజంతో పాటు నిస్పృహ కలుగుతోంది. మన భూభాగం మీద పరాయి వారి హక్కు, అధికారం ఉండద్దు, మన భూమిని మనమే పరిపాలించుకోవాలి అనే ఆశయంతో పోరాడి అమూల్యమైన స్వాతంత్ర్యాన్ని మన ముందు తరం మనకందిస్తే, ఇప్పుడు అదే భూమిని సెజ్ ల పేరుతో మళ్ళా దారాధత్తం చేస్తున్నాము. యె డీం డ్ ఫారిన్ టెరిటరీ……. ఎవరైనా నిర్వచించగలరా….. !!! చదువుకున్న వాళ్ళు కూడా ఈ సో కాల్ డ్ అభివృధ్ధి (నిజంగా జరిగేది, ఒరిగేది దేవుడెరుగు) అనే మాయలో పడి ఇవి మనకు ఎంతో ఉపయోగం అంటూ మాట్లాడితే ఎంతో బాధ కలుగుతుంది.

ఇవాళ ఆంధ్రజ్యోతిలో సంగం లక్ష్మీబాయమ్మ అనే సమరయోధురాలి గురించి వ్రాసారు. ఆ ఒక్క కాలం (నిజంగానే ఓ చిన్న కాలం ) చదివితేనే ఎంతో ఆశ్చర్యంగా అనిపించింది. ప్రతి చిన్న విషయాన్ని వారు ఎలా పట్టించుకునేవారో, ప్రతి చిన్న అంశంలో కూడా దేశభక్తిని చూపేవారో చదువుతుంటే ఆశ్చర్యం కలిగింది. వాళ్ళెక్కడ !! మనమెక్కడ !!

ఇక విషయానికి వస్తే…. మురళీ వాళ్ళ కంపెనీలో మాట్లాడాడు. వారు సూత్రప్రాయంగా ఒప్పుకున్నారు. సోమవారం వివరాలు అన్నీ పంపిస్తే కనీసం ఓ ఐదు కంప్యూటర్లైనా ఇవ్వచ్చు. మా టిమాడ్ గ్రూపు తరపున 30 రగ్గులు ఇద్దాము అని ఆలోచన. ఇవాళ బ్రోచర్ అందింది అని చెప్పడానికి ఫోన్ చేసినప్పుడు మిగతా అవసరాల గురించి అడిగాను. ఒక లేజర్ ప్రింటర్ (వాడినదైనా పర్లేదు), పిల్లలు కూచునేందుకు ఓ పది బల్లలు అడిగారు.

త్రినందా ఫౌండేషన్ సతీష్ గారిది పిఠాపురమట. దీపావళి పండగ సందర్భంగా ఆయన వారి ఊరిలోనే ఉన్నారు. సీతానగరం ఆ ఊరికి చాలా దగ్గర. కాబట్టి ఆయన ఈ ఆశ్రమానికి వెళ్ళి వస్తారు. ఫోటోలు తీస్తారు. ఎంత లేదన్నా గురువారానికల్లా మనం ఫోటోలు చూడచ్చు.

ఈ టపా చదివిన వారందరూ రాజమండ్రికి చెందిన లేదా రాజమండ్రి చూడడానికి వెళ్ళాలనుకుంటున్న స్నేహితులతో ఈ ఆశ్రమాన్ని గురించి చెప్పండి. ముఖ్యంగా చదువుకుంటున్న పిల్లలుండే తల్లితండ్రులు వారిని తీసుకెళ్ళాల్సిన ప్రదేశం. పిల్లల్లో స్వాతంత్ర్యం పట్ల గౌరవాన్ని కలిగించినవారవుతారు. ఓ మంచి స్ఫూర్తినిచ్చిన వారౌతారు.

This is Ashram’s address: Kasturba Gandhi National Memorial Trust, Andhra Branch, Seethanagaram – 533 287 Via Rajahmundry, East Godavari Dt., Andhrapradesh, India.

Ph: 0883-2458802, 2458415.