Proposal for Braille Newsletter

Free Braille Newsletter in Telugu for Visually Challenged Community

1. Describe the need / challenge/ problem faced that resulted in the innovation (max 100 words).
  • No specific media is available with an exclusive focus on VC community.
  • No platform is available for general public to meet visually challenged, to understand their life, to offer support and recognition they deserve for their talent.
  • Visually challenged are heavily dependent on general public for recording of audio books and it involves cost to purchase CD players.
  • Heavy reliance on audio books keep the VC community remain illiterates in Braille.
  • There is a huge gap among the evolved and successful individuals and the struggling aspirants in their community.
  • There are many groups working for visually challenged but work within their confines.
2. Describe the innovation introduced in ICT space which resulted in social development and / or aided a community (max 250 words).

(Innovation for the purpose of these Honours is defined as implementation of new products / services / processes / methods of delivery using information /communication and / or other technologies which have resulted in significant improvements in social development and / or aided a community.)

TMAD Braille Newsletter concept is about the new method of delivery of information aimed at the transformation of visually challenged community. This is an aim to fill the gaps in the existing system and among the various stakeholders.

Braille Newsletter in Telugu is a unique concept, though it is not a new initiative. For VCs, this would be published in Telugu Braille and distributed for free in all govt. blind colleges and hostels in AP. For general public, it would be published in Telugu on our Web site. Wherever applicable, English content also will be posted.

The regular features include: Success Stories, Govt. Schemes, Employment Opportunities, Matrimonial Column, Quiz, RTI, RTE, Health Tips, Wish list, Entrepreneurship/Livelihood Case Studies

Braille and the Walking Stick are the eyes for the visually challenged. We want to encourage the Braille Literacy not just in visually challenged community but also in general public. This is aimed at sensitizing general public towards the problems of visually challenged and to motivate them to extend their support.

For visually challenged, this would act as a platform to exhibit their talent, to share their knowledge and express their concerns. For groups working for them, this would act as a tool to share information about their NGO, services they offer, the various govt. schemes and vacancies available for them, new innovations and inventions in their world etc.

This is a means to converge the visually challenged community with different groups and individuals interested to work for them.

5. Describe how the technology was used for the above innovation. As part of this answer, you may also mention whether the technology was purchased, modified or developed (max 200 words).
  • Index Braille Printer from Sweden to publish the newsletter – Purchased
  • Duxbury Braille Translator Software to compose the content in Telugu Braille – To be purchased

We, TMAD, purchased Braille Printer (from Index Braille, Sweden) to help Jagadeesh, a visually challenged govt. teacher from Vizag (aasara-india.org), for providing Braille text books free of cost to visually challenged students. Initially, we will be taking his assistance in printing the Braille Newsletter.

Duxbury Systems leads the world in software for Braille. The Duxbury Braille Translator (DBT) and MegaDots, are used by virtually all of the world’s leading braille publishers.

DBT provides translation and formatting facilities to automate the process of conversion from regular print to Braille (and vice versa), and also provides word-processing facilities for working directly in the Braille as well as the print. Fonts are used for displaying the Braille.

Duxbury Braille Translator (DBT) allows you to create highly accurate Braille for school books and teaching materials, office memos, bus schedules, personal letters etc. DBT software is designed for two types: those who don’t know Braille and those who do.

6. Describe up to 3 key benefits/ impact areas of implementing the above innovation. The benefit may be across one or more of the following stakeholders – participating organization / community / environment / government / regulator / others.

In each case, describe the earlier situation and how the innovation altered the scenario for the stakeholders. (max 200 words each)

1. This newsletter is a platform which aims to unite Visually challenged people irrespective of their affiliations to different groups and forums.

There is National Federation for Blind (NFB), different homes/schools set up by NGOs, various activities carried out by other groups in addition to govt. programmes. There is no common communication channel among them. Everyone operates in their own circles and there is hardly an effort to work collectively on a consistent basis.

The more number of people the newsletter reaches, more number of groups would come forward to share about their updates and offer suggestions and be a part of the process.

2. Society in general will be sensitized towards the visually challenged community and come forward to show their solidarity and provide them with opportunities to stand on their own.

If anyone wants to help, they normally look for any orphan homes or oldage homes but never try to consider visually challenged and other differently abled (except MRs).

Though this community is active, there is a huge gap between them and the general public. Through our Newsletter (which would be posted in Telugu/English on our Web site to be read by general public), we want to bridge this gap. We will be publishing the wish list of visually challenged on our Web site (not in Braille Newsletter) so that whoever is interested can help these people.

Wish fulfillment can be as small as showing a movie to a VC person to providing employment to a graduate to organizing a sports event (cricket, chess) to hosting a musical night.

3. This is a win-win option for all stakeholders – visually challenged, general public, NGOs and government.

This is an effort to establish harmony among the stakeholders instead of an unhealthy competition or complaints with mud slinging.

  • Govt. can know about their problems through Newsletter and also share updates about vacancies and training programmes.
  • NGOs can provide updates about their activities, visually challenged can share their talent and express their concerns.
  • The general public can provide them empathy.

Even without the newsletter all these activities take place but Newsletter gives the efforts a proper channel and provides a larger view. It completes and complements the circle comprising the stakeholders.

7. How do you see the project evolving over the next three years? You may include aspects such as barriers / obstacles you foresee and how you plan to overcome them. (max 200 words)
  1. The project can be an inspiration to NGOs in other states to come up with Braille in vernacular languages.
  2. Consistent efforts would be made for eradicating Braille Illiteracy among the visually challenged.
  3. Govt. blind schools and colleges will be established in backward districts of AP.
  4. Regular sports and cultural events would be organized by the govt. and corporates for Visually Challenged.
  5. Job Fairs would be conducted in a timely manner and more vacancies will be available for and reach the Visually Challenged
  6. Marriage Fairs (Swayamvarams) would help visually challenged to find their life partners.
  7. Tie-ups with hospitals for guiding the new parents of babies born with visual disability.

Barriers/Obstacles:

  1. Funding to reach all the visually challenged
  2. Making it financially viable
  3. Lack of support from popular media to this initiative
  4. Lack of sponsors for the planned sports and cultural events/job fairs and marriage fairs
  5. Lack of awareness and understanding or any communication gap from visually challenged that Braille is more important than audio books.
  6. Pre-conceived notions in the society about visually challenged and vice versa

 

ప్రకటనలు

What can I do sitting at home

One can do a lot of things even by sitting at home, confining and attending to our family responsibilities.

Each one of us has a talent, we need to identify it and put to good use.

Talking:

If you think you do not know anything other than talking, that is also fine. Talk about the group and the service activities with others. That way you avoid gossip and build harmony in your relationship with neighbors, friends and relatives.

You can make calls to the people who send request to us for help and enquire, collect all the details and verify if the case matches our guidelines. Then recommend to board that we can approve and offer help to particular need.

Keep in regular touch with the senior citizens in the group who cannot come out but very much part of us. Update them about the activities that we are taking up. Give them a sense of extended family.  You are the critical thread that binds the group together.

Reading:

Whatever you read, whether Newspaper or a Web site, when you find any news that is of value and interest to the people, take a snapshot of it and share with our Content team. Say, a post about a livelihood skill training, about a govt. scheme, about a scholarship program or about a competition. About various festivals, leaders, stories of transformation, stories of unique attempts in addressing various issues, inspirational interviews etc.,

Studying:

If you are keen on studying any subject, try to study and gather info. on various govt. schemes, scholarships, employment opportunities, study abroad etc., and compile a summary of such information – who, when, what, where, how, why etc.,

Crowd-puller:

If you are very good at gathering a crowd of people around you wherever you are, you can bring in lot of volunteers to the group. They might or might not be interested in service, but they will do work because you asked them to do. It is the friendship and rapport with you that make them do the task. It is very good to use our influence in a positive way.

Networker:

If you have a big network of friends and relatives, you can help in fund raising for various activities that we take up. As your friends trust you, they will give money with the complete confidence that it will be spent for good use.

Tracker: 

If you are good at tracking things, make a note of all the activities that the group does and if you come across any people, you will think of how you can help them. That way you will always be engaged in positive thoughts, in reaching out to people. Say, for example, you went out to purchase some items. You see local vendor, a lady, an old man or a boy. Talk with them, ask them where they live, what did they study, whether they are able to make any income and if it is sufficient for their needs. Ask if they need any help. Note their details and we can help them either by sponsoring their education or referring any govt. scheme for senior citizens or providing interest free loan (through govt. scheme) or from group so that they need not have to pay interest to their lenders (if they lent money to run the auto or for the cart that they use to sell their items).

If you take an auto, converse with the driver if he is a young man or an adolescent boy. Tell them of the many skill development programs being offered by the govt. and various institutions. Tell them about many other employment opportunities where they can earn more money (provided they are not making much in this work or not interested to do this work).

Sky is the limit if we tune our mind to be of help to others.

You might have many other thoughts which are not mentioned in this post. But you might be hesitating or doubting your ability if you will be able to do. When there is a will, there is a way. Just muster the courage to take that one first step, one big leap of faith. The inspiration itself will embark you on a new journey, you will be oblivious of the steps or the path.

Stand up against Terrorism

Let me share my thoughts, please let me know if you think they are not
workable/feasible.

First and foremost, every citizen in India might be feeling bad for the
recent happenings and the frequent killings. Everyone of us are willing to
do something but we do not have a clear idea on what we can do.

There should be a way to show that we all are united in these thoughts and
we are alike in our views. Then we can think of actions.

Actions:

1. Plan a Peace Walk with all NGOs, students on the New Year Day

Each group will take the responsibility of spreading the news about the Walk
and the message is: We will be United, We are Indians, We are against Terror
and We will not tolerate any kind of Terrorism. We pledge to bury the past
and to be determined to move towards a serene future and Most Importantly
……. WE WILL BE RESPONSIBLE CITIZENS, ACTIVE CITIZENS. Pledge that we do
not look at people of other religions with suspicion. Let us bring sense in
the people if we know that they are being influenced by extremists.
(Black n White, hindi movie, is the best example on how a Terrorist who
believes that he does things for Religion begin to understand the language
of love and changes..)

2. Collect the peace related statements from all Religions and distribute
those pamphlets

3. In every colony, form Peace Committees and plan good activities once in
every quarter or so. The job of these committees is to ensure the good will
and love for each other and also to do activities that develop and improve
the relations.

4. Let us meet and talk with all the people who have seen bloodshed and
record their emotions and how they were changed over the years.

5. Similarly publish about all the instances where different communities
live in friendship, trust n harmony.

6. Let us discuss with respective state govts., and get trained on how
we can co-operate at the times of crisis.

7. We should make a demand that whoever wants to wage war should first
participate in the war or send any of their family members to take
part in it. No problem if we do not know warfare and tactics, we can
be as armours to our skilled and precious soldiers.

8. Try to visit the borders and the places of significance and pay our
respects to our soldiers. Soldiers always feel that they did their job
and they are back to their disciplined and tiresome routine. We should
show them our respect, love and trust and give them confidence that we
are all there for them.


Thank you.
with regards,
PRASANTHI.
—-
When you want something, the whole universe conspires in helping you to achieve it.

జస్ట్ ఫర్ ఫన్ …….

సమాచార హక్కు చట్టం పై నా రాతలు ..

 

సమాచార హక్కు చట్టం – సామాన్యుని చుట్టం,

పారదర్శకతకు పట్టం

 

ప్రశ్నించేందుకు లేదు ఏ పరిమితి, భారత పౌరులైన ప్రతి ఒక్కరికీ అనుమతి

ప్రజలకి ఇదో చారిత్రాత్మక బహుమతి, ఉపయోగించుకోవడం మన విధి

 

==========================================
 

 

ఆ రాణీ ప్రేమ పురాణం, ఆ ఖర్చులకైన లెక్కలు

కాకపోయినా చరిత్ర సారం,

అడిగే హక్కు ఇప్పుడు మన సొంతం

ప్రజల డబ్బు, అబ్బ సొమ్ములా వాడితే

వసతి ఇక శ్రీకృష్ణ జన్మస్థానం

 

=======================================
 

 

 

అడగాలని ఉందా……. గొంతు విప్పాలని ఉందా……..

చినుకొస్తే చిత్తడయ్యే రాదారులు

పందికొక్కులతో నిండిన గోదాములు

ఎందుకిలా అని…………..

అడగాలని ఉందా……. గొంతు విప్పాలని ఉందా……..

 

మీ గ్రామానికి ……

రేషను కోటా, విద్యుత్ వాటా

చక్కని బాట, బస్సుల కాటా

మహిళలకి అంగన్ వాడీ, పిల్లలకి బడి

ప్రాథమిక ఆరోగ్య కేంద్రం,

రక్షిత తాగునీటి పథకం

వయోజనులకు పించను, యువకులకు పని

కల్పిస్తోందా ప్రభుత్వం, చేస్తోందా ప్రయత్నం

అని ………అడగాలని ఉందా……. గొంతు విప్పాలని ఉందా……..

 

సమాచార హక్కు చట్టం ఉపయోగించుకోండి.

పనులను చక్కబెట్టుకోండి.

రొక్కం చక్కబెట్టే వాళ్ళ పని పట్టండి.

నిజానిజాలు ప్రభుత్వ ముద్ర సాక్షిగా

ప్రజల ముందుకు తేండి.

=============================
 

 

సర్వతోముఖాభివృధ్ధి

ఎన్నాళ్ళమ్మా, ఎన్నేళ్ళమ్మా

అని పాటలు పాడుకుంటూ కాలం గడపద్దు

ప్రశ్నించేందుకు వెరవద్దు

 

కావాల్సిందో కాగితం, కలం

రాయాల్సింది కావల్సిన సమాచారం

పది రూపాయల రొక్కం,

సంబంధిత కార్యలయంలో సమర్పణ

దరఖాస్తు నఖలు

దాని మీద స్వీకార ముద్ర

 

ఎన్నాళ్ళో పట్టదు……… ఓ ముప్పై రోజులే…….

ఎన్నేళ్ళో అక్కరలేదు….. ఓ నాలుగు వారాలే

=================================
 

 

కుక్కపిల్ల, సబ్బుబిళ్ళ కాదేదీ కవిత కనర్హం

సమాచార హక్కు పరిథి అలాగే అనంతం

 

మీ ఇంటి గురించి, మీ వీధి గురించి,

మీ ఊరి గురించి

ఏదైనా…. అడగచ్చు, విజ్ణ్జతతో……సఖ్యతగా…..

సమాచారం ఓ ఆయుధం

యుద్ధం చేసేందుకు కాదు, సత్యం చాటేందుకు

ప్రభుత్వాధికారులు, ప్రజల సేవకులు 

కర్తవ్య నిర్వహణలో కళంకితంగా ఉండేందుకు

ప్రజలందరూ హక్కులెరిగి బాధ్యతగా మెలిగేందుకు

నా విజన్ మరియు డిసెంబరు 9 సమావేశం

“ఎన్నో రోజుల నిరీక్షణం,
ఫలించిందీ క్షణం”

ఈ పంక్తులు నేను ఓ పెళ్ళి కోసం రాసిన కవితలోని మొదటి పాదం లోనివి.

పెళ్ళి గురించి కాకపోయినా అలాంటి అనుభూతే కలుగుతోంది. ఈ నెల 9 వ తారీఖున నేను తలపెట్టిన సమావేశం వ్యక్తిగతంగా నాకు ఎంతో ప్రియమైనది. సెప్టెంబరు 9 న జరిపింది ఓ మొదటి అడుగు అయితే, ఇది అడుగులు వేసే ప్రయత్నం.

ఎందుకు నేను ఓ సమస్యకి అంకితం కాకుండా, అన్నిటిలోను కలుగచేసుకుంటున్నానని ప్రశ్నించేవాళ్ళకి సమాధానం ఇచ్చి ఇచ్చి ఓ రకంగా విసుగొచ్చేసింది. నా విజన్ ని నేను సాధించి చూపెట్టలేనా అని. అప్పుడప్పుడు  మా టిమాడ్ సభ్యులలో కూడా ఎవరైనా ఓ చిన్న ప్రశ్న లేవనెత్తితే చాలు సంకోచం. మళ్ళీ ఉపోద్ఘాతం. మన ఆశయం ఇది కదా, మన లక్ష్యాలు, మన విధానం ఇది కదా అనుకుంటూ. ఇంకేదైనా సహించగలనేమో కానీ, మా గ్రూపు మేము పెట్టుకున్న విలువల నుంచి దూరమైపోతుందా అన్న ఊహే నాకు చాలా బాధను కలుగచేస్తుంది. సవాలక్ష గ్రూపులుండగా, మేము మళ్ళీ ఒక గ్రూపు పెట్టుకున్నామంటే దాని వెనుక ఓ పరమార్థం ఉంది. ఓ ఆశయం ఉంది. పేరుకి, ప్రాముఖ్యతకి అతీతంగా అనుకున్న పనులు చేసుకోవాలనే ఆకాంక్ష ఉంది.

మనసులో ఎన్నో ఆలోచనలు. కానీ ఎందుకో ఒకప్పటిలా వాటిని నేను రాయలేకపోతున్నాను. చాలా తీవ్రంగా ప్రయత్నిస్తే తప్ప మునుపటిలా రాయలేనేమో. ఎంతో కష్టపడి అన్ని గ్రూపుల వెంటపడి సమావేశానికి ఒప్పించాను. ఇప్పటి వరకైతే సంఖ్య 50 కి దగ్గరవుతుంది. నేను అనుకున్న సంఖ్య సాధించినట్టే. 100 మంది వస్తే ఇక మాటల్లో చెప్పలేనంత సఫలత కింద లెక్క. అయితే మరి నేను ఈ సమయాన్ని సద్వినియోగం చేసుకోగలనా. నాకు దొరికింది ఈ ఒక్క రోజు. అందరూ నా విజ్ణ్జప్తిని మన్నించి ఓ రోజంతా ఈ సమావేశం కోసం కేటాయించడానికి ఒప్పుకున్నారు. దీనిని ఎలాగైనా సార్ధకం చేయాలి. నా విజన్ ని అందరికీ అర్థం అయ్యేలాగా చెప్పగలగాలి. ఓ అజెండా తయారు చేసినా కానీ ఏదో అసంతృప్తి. ఎట్టకేలకు ఇవాళ 5 గంటలు కష్టపడి (తెల్లవారుజామున 1 గంట నుంచి 4 వరకు, మరలా ఉదయం ఓ గంట) తయారు చేసా నా విజన్ డాక్యుమెంట్. ఎంతో సంతోషం కలిగింది. చాలా రోజుల తరువాత ఓ తృప్తి.

Vision Document

మీరు అందరూ కూడా ఈ విజన్ డాక్యుమెంట్ ని చదివి మీ అమూల్యమైన అభిప్రాయాలను అందించండి. చివరిగా తెలుగుబ్లాగు సభ్యులైన జ్యోతి గారికి, వీవెన్ , కిరణ్ చావా (ఒరెమున అంటే ఇంకా బాగా అర్థమౌతుందేమో), త్రివిక్రం, జాన్ హైడ్ గార్లకు కృతజ్ణ్జతలు. మీ బ్లాగుల ద్వారా, పార్టిసిపేషన్ ద్వారా నాకు సహకరిస్తున్నందుకు మనస్ఫూర్తిగా ధన్యవాదాలు. అలాగే నా విజ్ణ్జప్తిని మన్నించి ఈ సమావేశంలో పాల్గొనేందుకు అంగీకరించిన ప్రతి ఒక్కరికీ ధన్యవాదాలు. ఈ సమావేశాన్ని ఏర్పాటు చేయడంలో నాకు సహకరిస్తున్న స్నేహితులందరికీ పేరు, పేరున ధన్యవాదాలు.

సేవ – స్పందన

Likeminded Groups ని ఎందుకు కలపాలి. దీని ద్వారా నేను ఆశించేది ఏమిటి? ఎందుకు నేను అందరినీ ఒక వేదిక పైకి తీసుకురావాలని ఆరాటపడుతున్నాను? కొన్ని పోస్టుల ద్వారా నా భావాలను తెలియచేస్తాను.

ముందుగా కొన్ని ప్రశ్నలు వేసుకుందాము:

సమాజంలో నిత్యం ఎన్నో జరుగుతుంటాయి, మంచివి, చెడ్డవి. వాటి పట్ల మన ప్రతిస్పందన ఏమిటి? తోటి వారికి సాయం చేయాలి అనుకోగానే మనలో కలిగే ఆలోచనలు ఏమిటి?

ఉదాహరణకు:
ఏమి సాయం చేయాలి? ఏలా చేయాలి?
ఈ సాయమే ఎందుకు చేయాలనుకుంటున్నాను?
ఇంతకన్నా ఇంకా బాగా చేయచ్చా? ఇంకా గొప్ప ప్రయోజనం పొందగలమా?

సమాధానాలు:

ఏమి చేసినా సాయమే. బాధలో ఉండే వారికి ఓదార్పు మాటలు పలికి సాంత్వన కలిగించినా, ఓ చిరునవ్వు రువ్వి ఆనందం కలిగించినా అది సాయమే.

డబ్బులు ఇవ్వడం ఒక పధ్ధతి. ఎవరికి ఇవ్వాలి? సద్వినియోగపరిచేవారికి ఇవ్వాలి.

డబ్బులు కాకుండా, సమయం ఎక్కువ వెచ్చించనక్కరలేకుండా చేయగలిగేవి:
బాగా ఉండి మనం ఎక్కువగా వాడని దుస్తులు ఇవ్వడం.
పాత పుస్తకాలు పంచడం.

రక్తదానం చేయడం.

కళ్ళని, అవయవాలని దానం చేసేందుకు సంసిద్ధత వ్యక్తత చేస్తూ మన పేరు నమోదు చేసుకోవడం.

సమయం వెచ్చించి చేసేవి:

పేద పిల్లలకి పాఠాలు చెప్పడం. ప్రభుత్వ పాఠశాలలు, మురికివాడలు, అనాథాశ్రమాలు ఇలాంటి చోట్లకి వెళ్ళి చెప్పచ్చు. అనాథాశ్రమాలకు, వృధ్ధాశ్రమాలకు వెళ్ళి అక్కడి వారికి ప్రేమను పంచి ఇవ్వచ్చు. మానసిక వికలాంగుల (ఇలా అనకూడదు అని తెలుసు. ఆంగ్లంలో అయితే Differentially abled, visually challenged అని అంటారు. తెలుగులో ఏమనాలో తెలియదు) ను కలిసి వారితో సరదాగా గడపచ్చు. (సరదా అని ఎందుకు అంటున్నానంటే ఒకసారి నేను వారిని కలిసాను కాబట్టి. ఆ వివరాలు వేరొక పోస్టులో వ్రాస్తాను.)

My views

Every person has the urge to serve the society and everyone no doubt had thought of it seriously. But there is always doubt that we being simple individuals who lookafter our own lives can make a difference at all. What if we came out and work for some time or spend some money, as we assure ourselves time and again that nothing can be changed.

I will try to put it in a simple manner.
There are problems, there are NGOs, there are individuals. Let us put it this way. There are problems and there are NGOs guided and supported by generous individuals who work on the problems.

There are problems for long and there are NGOs and individuals too. Then why the hell the problems are so only?

What I feel is everyone has their own limitations. They draw a boundary for themselves and rotate there only.

So……
No cause can ever be served
No wound can ever be cured

If all people collectively work for a cause, purpose be achieved.
How come different people of different ideologies come forward?

You need not come forward at all. Yes. Confine to your own groups.

Yes. You read it right. Groupism should be supported.

I only said to come forward and join hands with others then what is this? Sounds weird?
No. Let me make some sense. Go through the pages. You can understand.