Stand up against Terrorism

Let me share my thoughts, please let me know if you think they are not
workable/feasible.

First and foremost, every citizen in India might be feeling bad for the
recent happenings and the frequent killings. Everyone of us are willing to
do something but we do not have a clear idea on what we can do.

There should be a way to show that we all are united in these thoughts and
we are alike in our views. Then we can think of actions.

Actions:

1. Plan a Peace Walk with all NGOs, students on the New Year Day

Each group will take the responsibility of spreading the news about the Walk
and the message is: We will be United, We are Indians, We are against Terror
and We will not tolerate any kind of Terrorism. We pledge to bury the past
and to be determined to move towards a serene future and Most Importantly
……. WE WILL BE RESPONSIBLE CITIZENS, ACTIVE CITIZENS. Pledge that we do
not look at people of other religions with suspicion. Let us bring sense in
the people if we know that they are being influenced by extremists.
(Black n White, hindi movie, is the best example on how a Terrorist who
believes that he does things for Religion begin to understand the language
of love and changes..)

2. Collect the peace related statements from all Religions and distribute
those pamphlets

3. In every colony, form Peace Committees and plan good activities once in
every quarter or so. The job of these committees is to ensure the good will
and love for each other and also to do activities that develop and improve
the relations.

4. Let us meet and talk with all the people who have seen bloodshed and
record their emotions and how they were changed over the years.

5. Similarly publish about all the instances where different communities
live in friendship, trust n harmony.

6. Let us discuss with respective state govts., and get trained on how
we can co-operate at the times of crisis.

7. We should make a demand that whoever wants to wage war should first
participate in the war or send any of their family members to take
part in it. No problem if we do not know warfare and tactics, we can
be as armours to our skilled and precious soldiers.

8. Try to visit the borders and the places of significance and pay our
respects to our soldiers. Soldiers always feel that they did their job
and they are back to their disciplined and tiresome routine. We should
show them our respect, love and trust and give them confidence that we
are all there for them.


Thank you.
with regards,
PRASANTHI.
—-
When you want something, the whole universe conspires in helping you to achieve it.

జస్ట్ ఫర్ ఫన్ …….

సమాచార హక్కు చట్టం పై నా రాతలు ..

 

సమాచార హక్కు చట్టం – సామాన్యుని చుట్టం,

పారదర్శకతకు పట్టం

 

ప్రశ్నించేందుకు లేదు ఏ పరిమితి, భారత పౌరులైన ప్రతి ఒక్కరికీ అనుమతి

ప్రజలకి ఇదో చారిత్రాత్మక బహుమతి, ఉపయోగించుకోవడం మన విధి

 

==========================================
 

 

ఆ రాణీ ప్రేమ పురాణం, ఆ ఖర్చులకైన లెక్కలు

కాకపోయినా చరిత్ర సారం,

అడిగే హక్కు ఇప్పుడు మన సొంతం

ప్రజల డబ్బు, అబ్బ సొమ్ములా వాడితే

వసతి ఇక శ్రీకృష్ణ జన్మస్థానం

 

=======================================
 

 

 

అడగాలని ఉందా……. గొంతు విప్పాలని ఉందా……..

చినుకొస్తే చిత్తడయ్యే రాదారులు

పందికొక్కులతో నిండిన గోదాములు

ఎందుకిలా అని…………..

అడగాలని ఉందా……. గొంతు విప్పాలని ఉందా……..

 

మీ గ్రామానికి ……

రేషను కోటా, విద్యుత్ వాటా

చక్కని బాట, బస్సుల కాటా

మహిళలకి అంగన్ వాడీ, పిల్లలకి బడి

ప్రాథమిక ఆరోగ్య కేంద్రం,

రక్షిత తాగునీటి పథకం

వయోజనులకు పించను, యువకులకు పని

కల్పిస్తోందా ప్రభుత్వం, చేస్తోందా ప్రయత్నం

అని ………అడగాలని ఉందా……. గొంతు విప్పాలని ఉందా……..

 

సమాచార హక్కు చట్టం ఉపయోగించుకోండి.

పనులను చక్కబెట్టుకోండి.

రొక్కం చక్కబెట్టే వాళ్ళ పని పట్టండి.

నిజానిజాలు ప్రభుత్వ ముద్ర సాక్షిగా

ప్రజల ముందుకు తేండి.

=============================
 

 

సర్వతోముఖాభివృధ్ధి

ఎన్నాళ్ళమ్మా, ఎన్నేళ్ళమ్మా

అని పాటలు పాడుకుంటూ కాలం గడపద్దు

ప్రశ్నించేందుకు వెరవద్దు

 

కావాల్సిందో కాగితం, కలం

రాయాల్సింది కావల్సిన సమాచారం

పది రూపాయల రొక్కం,

సంబంధిత కార్యలయంలో సమర్పణ

దరఖాస్తు నఖలు

దాని మీద స్వీకార ముద్ర

 

ఎన్నాళ్ళో పట్టదు……… ఓ ముప్పై రోజులే…….

ఎన్నేళ్ళో అక్కరలేదు….. ఓ నాలుగు వారాలే

=================================
 

 

కుక్కపిల్ల, సబ్బుబిళ్ళ కాదేదీ కవిత కనర్హం

సమాచార హక్కు పరిథి అలాగే అనంతం

 

మీ ఇంటి గురించి, మీ వీధి గురించి,

మీ ఊరి గురించి

ఏదైనా…. అడగచ్చు, విజ్ణ్జతతో……సఖ్యతగా…..

సమాచారం ఓ ఆయుధం

యుద్ధం చేసేందుకు కాదు, సత్యం చాటేందుకు

ప్రభుత్వాధికారులు, ప్రజల సేవకులు 

కర్తవ్య నిర్వహణలో కళంకితంగా ఉండేందుకు

ప్రజలందరూ హక్కులెరిగి బాధ్యతగా మెలిగేందుకు

నా విజన్ మరియు డిసెంబరు 9 సమావేశం

“ఎన్నో రోజుల నిరీక్షణం,
ఫలించిందీ క్షణం”

ఈ పంక్తులు నేను ఓ పెళ్ళి కోసం రాసిన కవితలోని మొదటి పాదం లోనివి.

పెళ్ళి గురించి కాకపోయినా అలాంటి అనుభూతే కలుగుతోంది. ఈ నెల 9 వ తారీఖున నేను తలపెట్టిన సమావేశం వ్యక్తిగతంగా నాకు ఎంతో ప్రియమైనది. సెప్టెంబరు 9 న జరిపింది ఓ మొదటి అడుగు అయితే, ఇది అడుగులు వేసే ప్రయత్నం.

ఎందుకు నేను ఓ సమస్యకి అంకితం కాకుండా, అన్నిటిలోను కలుగచేసుకుంటున్నానని ప్రశ్నించేవాళ్ళకి సమాధానం ఇచ్చి ఇచ్చి ఓ రకంగా విసుగొచ్చేసింది. నా విజన్ ని నేను సాధించి చూపెట్టలేనా అని. అప్పుడప్పుడు  మా టిమాడ్ సభ్యులలో కూడా ఎవరైనా ఓ చిన్న ప్రశ్న లేవనెత్తితే చాలు సంకోచం. మళ్ళీ ఉపోద్ఘాతం. మన ఆశయం ఇది కదా, మన లక్ష్యాలు, మన విధానం ఇది కదా అనుకుంటూ. ఇంకేదైనా సహించగలనేమో కానీ, మా గ్రూపు మేము పెట్టుకున్న విలువల నుంచి దూరమైపోతుందా అన్న ఊహే నాకు చాలా బాధను కలుగచేస్తుంది. సవాలక్ష గ్రూపులుండగా, మేము మళ్ళీ ఒక గ్రూపు పెట్టుకున్నామంటే దాని వెనుక ఓ పరమార్థం ఉంది. ఓ ఆశయం ఉంది. పేరుకి, ప్రాముఖ్యతకి అతీతంగా అనుకున్న పనులు చేసుకోవాలనే ఆకాంక్ష ఉంది.

మనసులో ఎన్నో ఆలోచనలు. కానీ ఎందుకో ఒకప్పటిలా వాటిని నేను రాయలేకపోతున్నాను. చాలా తీవ్రంగా ప్రయత్నిస్తే తప్ప మునుపటిలా రాయలేనేమో. ఎంతో కష్టపడి అన్ని గ్రూపుల వెంటపడి సమావేశానికి ఒప్పించాను. ఇప్పటి వరకైతే సంఖ్య 50 కి దగ్గరవుతుంది. నేను అనుకున్న సంఖ్య సాధించినట్టే. 100 మంది వస్తే ఇక మాటల్లో చెప్పలేనంత సఫలత కింద లెక్క. అయితే మరి నేను ఈ సమయాన్ని సద్వినియోగం చేసుకోగలనా. నాకు దొరికింది ఈ ఒక్క రోజు. అందరూ నా విజ్ణ్జప్తిని మన్నించి ఓ రోజంతా ఈ సమావేశం కోసం కేటాయించడానికి ఒప్పుకున్నారు. దీనిని ఎలాగైనా సార్ధకం చేయాలి. నా విజన్ ని అందరికీ అర్థం అయ్యేలాగా చెప్పగలగాలి. ఓ అజెండా తయారు చేసినా కానీ ఏదో అసంతృప్తి. ఎట్టకేలకు ఇవాళ 5 గంటలు కష్టపడి (తెల్లవారుజామున 1 గంట నుంచి 4 వరకు, మరలా ఉదయం ఓ గంట) తయారు చేసా నా విజన్ డాక్యుమెంట్. ఎంతో సంతోషం కలిగింది. చాలా రోజుల తరువాత ఓ తృప్తి.

Vision Document

మీరు అందరూ కూడా ఈ విజన్ డాక్యుమెంట్ ని చదివి మీ అమూల్యమైన అభిప్రాయాలను అందించండి. చివరిగా తెలుగుబ్లాగు సభ్యులైన జ్యోతి గారికి, వీవెన్ , కిరణ్ చావా (ఒరెమున అంటే ఇంకా బాగా అర్థమౌతుందేమో), త్రివిక్రం, జాన్ హైడ్ గార్లకు కృతజ్ణ్జతలు. మీ బ్లాగుల ద్వారా, పార్టిసిపేషన్ ద్వారా నాకు సహకరిస్తున్నందుకు మనస్ఫూర్తిగా ధన్యవాదాలు. అలాగే నా విజ్ణ్జప్తిని మన్నించి ఈ సమావేశంలో పాల్గొనేందుకు అంగీకరించిన ప్రతి ఒక్కరికీ ధన్యవాదాలు. ఈ సమావేశాన్ని ఏర్పాటు చేయడంలో నాకు సహకరిస్తున్న స్నేహితులందరికీ పేరు, పేరున ధన్యవాదాలు.

సేవ – స్పందన

Likeminded Groups ని ఎందుకు కలపాలి. దీని ద్వారా నేను ఆశించేది ఏమిటి? ఎందుకు నేను అందరినీ ఒక వేదిక పైకి తీసుకురావాలని ఆరాటపడుతున్నాను? కొన్ని పోస్టుల ద్వారా నా భావాలను తెలియచేస్తాను.

ముందుగా కొన్ని ప్రశ్నలు వేసుకుందాము:

సమాజంలో నిత్యం ఎన్నో జరుగుతుంటాయి, మంచివి, చెడ్డవి. వాటి పట్ల మన ప్రతిస్పందన ఏమిటి? తోటి వారికి సాయం చేయాలి అనుకోగానే మనలో కలిగే ఆలోచనలు ఏమిటి?

ఉదాహరణకు:
ఏమి సాయం చేయాలి? ఏలా చేయాలి?
ఈ సాయమే ఎందుకు చేయాలనుకుంటున్నాను?
ఇంతకన్నా ఇంకా బాగా చేయచ్చా? ఇంకా గొప్ప ప్రయోజనం పొందగలమా?

సమాధానాలు:

ఏమి చేసినా సాయమే. బాధలో ఉండే వారికి ఓదార్పు మాటలు పలికి సాంత్వన కలిగించినా, ఓ చిరునవ్వు రువ్వి ఆనందం కలిగించినా అది సాయమే.

డబ్బులు ఇవ్వడం ఒక పధ్ధతి. ఎవరికి ఇవ్వాలి? సద్వినియోగపరిచేవారికి ఇవ్వాలి.

డబ్బులు కాకుండా, సమయం ఎక్కువ వెచ్చించనక్కరలేకుండా చేయగలిగేవి:
బాగా ఉండి మనం ఎక్కువగా వాడని దుస్తులు ఇవ్వడం.
పాత పుస్తకాలు పంచడం.

రక్తదానం చేయడం.

కళ్ళని, అవయవాలని దానం చేసేందుకు సంసిద్ధత వ్యక్తత చేస్తూ మన పేరు నమోదు చేసుకోవడం.

సమయం వెచ్చించి చేసేవి:

పేద పిల్లలకి పాఠాలు చెప్పడం. ప్రభుత్వ పాఠశాలలు, మురికివాడలు, అనాథాశ్రమాలు ఇలాంటి చోట్లకి వెళ్ళి చెప్పచ్చు. అనాథాశ్రమాలకు, వృధ్ధాశ్రమాలకు వెళ్ళి అక్కడి వారికి ప్రేమను పంచి ఇవ్వచ్చు. మానసిక వికలాంగుల (ఇలా అనకూడదు అని తెలుసు. ఆంగ్లంలో అయితే Differentially abled, visually challenged అని అంటారు. తెలుగులో ఏమనాలో తెలియదు) ను కలిసి వారితో సరదాగా గడపచ్చు. (సరదా అని ఎందుకు అంటున్నానంటే ఒకసారి నేను వారిని కలిసాను కాబట్టి. ఆ వివరాలు వేరొక పోస్టులో వ్రాస్తాను.)

My views

Every person has the urge to serve the society and everyone no doubt had thought of it seriously. But there is always doubt that we being simple individuals who lookafter our own lives can make a difference at all. What if we came out and work for some time or spend some money, as we assure ourselves time and again that nothing can be changed.

I will try to put it in a simple manner.
There are problems, there are NGOs, there are individuals. Let us put it this way. There are problems and there are NGOs guided and supported by generous individuals who work on the problems.

There are problems for long and there are NGOs and individuals too. Then why the hell the problems are so only?

What I feel is everyone has their own limitations. They draw a boundary for themselves and rotate there only.

So……
No cause can ever be served
No wound can ever be cured

If all people collectively work for a cause, purpose be achieved.
How come different people of different ideologies come forward?

You need not come forward at all. Yes. Confine to your own groups.

Yes. You read it right. Groupism should be supported.

I only said to come forward and join hands with others then what is this? Sounds weird?
No. Let me make some sense. Go through the pages. You can understand.

Possibilities

It is not always possible for individuals like us in practical terms to work on big plans. Such plans can only be executed by NGOs who have good funds or the local individuals who have the burning desire to support a cause.

So what we can do!!

Generate funds 

Let all of us form a group. This will be the locus. We will team up and our school friends and colleagues, net friends may also join later on if they wish so.

Let us say 15 members of our class come forward and commit to be a part of the SWG (Social Work Group). We will say some amount (which will be contributed out of own interest, the amount one can afford) should be given every month from our salaries and be deposited into the account in the name of the group.

Account will be maintained by the person who willingly accepts the responsibility.

Work on the projects 

Based on the reports and details, we spend the money either monthly or quarterly. We should spend the money on a cause which gains the consensus of the group. No one in the group must be passive. Everyone must participate.

Groups need not be of classmates. Likeminded individuals are needed to form a group. But working in a group and as a group is must for better results. Group in our colony, group of our school or college friends, group of colleagues, group of net friends (this might be difficult) etc.,

If someone who is not involved in any group and is willing to be part of a group, they should not come into the main group because main group must be one like board of representatives.

Random thoughts

I always wished to start an NGO and adopt villages. Provide direct help to the needy and also let them be self-sufficient.a) Education and Health are two basic things. Ofcourse Education is not the one which we read in regular schools. But the vocational education.

Women in villages are more skilled when compared to their counterparts in towns or cities. They have remarkable diplomacy, communication skills and worth. But they do not have publicity and platform. If we encourage and motivate women, we can rest in peace because the work would be done in the perfect manner, results will be outstanding (Honestly no gender bias is there).

So the steps to achieve all round progress: (Time tested ones. If we read the success stories, they worked in this strategy only)

Identify the youth who are educated and unemployed

  • Train them. Explain them about our ambition, motivate them and let them work. Let them be our representatives.
  • Based on their interests and talent, give them the roles and responsibilities
  • Provide them all kinds of help like how to plan, how to organize, how to execute, whom to contact for what purpose etc.,
  • Encourage the team work and let them report to one person or group who should regularly monitor their activities and guide them.

Gather the women folk

Know their interests. Identify their talents. Train them to become professionals in the sphere of their skill. Provide the required tools.

We should take the responsibility of marketing those handicrafts and all. We should buy and let others buy. Now comes the ‘Swadeshi’ principle. Let us buy the ones prepared by our own people. Display them in our houses. Especially Government Organizations must take up this task.

Secondly, those who are in position in private organizations, advocate the cause and let the companies use the ones prepared by us.

(Majority of the companies are working to promote social causes also. So convincing them would not be a problem. Even MNCs also can be proud of such a decision. Every branch and every office of them would be decorated according to the local culture and tradition. This gives a global look and gives an idea of the specialities of a culture).

Organize health camps

Go literally to each family and perform tests instead of setting up a camp. Anyway the purpose must be served. Each and every individual in each family must be checked and their medical reports must be recorded. (Otherwise just testing and giving medicines is of not much use. Effort goes astray.)

Offer support and training to men

Provide support to men. Train them in their field of interest. Show a means to earn for the men who do not have any scope and hope to work

The organization which adopts the village must look into the training, providing tools, marketing of the finished products and also contact corporate hospitals, see to that the villagers get proper health care. Funds must be raised for those who suffer from severe disorders,  and they should be treated.

All aspects must be taken care of like ‘Clean and Green’ (it need not be of honourable Naidu’s patent), social forestry, games and cultural programmes etc., Find the spark and fan it.

The money generated from the activities of the villagers must be spent again for the work. So care must be taken that NGOs must just invest a capital only at the beginning of the project.

Project Development Life Cycle

The project should consist the following phases.

  1. Survey and identification of people and problems
  2. Devise a plan with the help of people
  3. Provide Training and execute the plan
  4. Encourage them to form a body locally and slowly transfer the authority/responsibility to them
  5. Monitor their activities and provide them guidance and all sorts of help. See to that all the effort is not wasted and should sustain forever.