Om Sai Seva Sangh, Moosapet

Visited this home on 3rd June and 6th June.

Om Sai Seva Sangh home is in the lane beside Sriramulu Theatre (Bharat Nagar Colony/Moosapet). Ph: Sri Venkat Rao: 99899-28552. Thanks to AMMA Sreenivas for sharing the details of this home.

This is set up by a Sathya Sai Devotee Aruna with the guidance from Sri Sathya Sai Baba Himself. She initially started a school in 1992 in a poor hut now it has a own building like any regular school for 1st to 10th class. They teach in English Medium. They also run a vocational center where they teach tailoring and computers. Later they started a home for girls and also an old age home for elder women. The oldage home and orphan home runs in the same premises.

A retired couple, Mr. and Mrs. Venkata Rao, stay at home and look after the girls and elder women.
They are in need of provisions and also support for building construction. Both the school and the home runs in own premises.
They accept used clothes. We can also give mats, mattresses, pillows, blankets etc., and any other item to be used at home.
They are in need of support for provisions. The school they run is completely free. They provide text books, uniform and free education till 10th class for the day scholars. For orphans they allow them to study up to their choice.
They also provide Milk one day and Bananas one day in a week to school children.
They will get the text books at the printing cost and it is approximately Rs. 35000 a year for two children. For two pairs of uniform to 250 to 300 children it will cost around one lakh rupees. There is a regular vendor from whom they buy.
Coming to the daily expenses at hostel it would be Rs. 2000. So if we want to support for a month it would be Rs. 60000.
They do not encourage donations in cash but in kind only.
For game material, they have carrom boards only. So Chess Boards, Ring Ball, Balls, Tennis Bats, Skipping Ropes would be good.
Coming to used clothes, they are not that welcoming. The reason being they give 2 pairs of clothes which is like a uniform again, which they would wear after coming from school.
It seems they do not want to encourage wearing jeans etc., So any cotton clothes would be fine and they accept them. The problem for accepting used clothes is that if they are not sufficient enough for all the girls, the other girls who do not get the clothes might feel bad. Also they might have to alter the clothes. So this is a lot of work, again.
ALL IN ALL THERE IS AN IMMEDIATE NEED FOR PROVISIONS. IT WOULD BE GREAT IF YOU CAN PASS THE INFO. TO INTERESTED DONORS. RS. 2000 PER DAY IS THE ESTIMATE. NO NEED TO GIVE CASH. YOU CAN PURCHASE THE REQUIRED MATERIAL AND GIVE.
Per Day:
Rice – 25 Kgs
Milk – 10 lts
Dal – 3 kgs
Oil – 1/2 kg
Sugar – 1/2 kg
Tamarind – 2 to 3 kgs
Other Material – Per Month:
Dry Chilli – 1 kg
Turmeric – 1 kg
The curry ingredients – 1 kg each
Minappappu – 20 kgs
Godhuma Ravva – 25 kgs
Idli Ravva – 30 kgs
Ata – 30 kgs
Chai Powder – 1 1/2 kg
Cosmetics – Per month
Coconut Oil  – 1 litre for all girls
soaps – 1 bath soap; 1 washing soap and 1 100 gms. surf packet – for each girl
Paste – 100 gms for each girl
Brush – 1 – a new brush once in three months for each girl.
 Support from TMAD:
On 30th June, we provided provisions worth Rs. 20,000.  Their requirements are beyond our budget of Rs. 20000. They require 700 kgs rice which was anyway not considered as we do not have enough money. Among the other requirements, we had to exclude Bengal Gram, Dal and Sugar. We were less of 10k to buy these 3 items.
Volunteer: Sivaji.
Donors for this project are:
1. Navin Ramisetty – Rs. 10000
2. Lava’s friends – Rs. 10000 (will update the names once Lava gives the list)
Long Term Support:
Aruna ji and her team want to construct a building in the premises – renovating the current one so that the requirements are met. Our member, Megha Shyam, is an Architect and he came forward to design plans free of cost. The home currently does not have any hard copy or soft copy of th existing structure. Shyam will provide the designs so that this will be base for anyone who works on the project when the fund is raised for construction.
ప్రకటనలు

St. Theresa’s Tender Love n Care Orphan Home

Visited this home on the evening of 28th June.

This Home is in St. Theresa’s Hospital in Erragadda. Address wise it is in Sanath Nagar. Sister Marie (78 yr old) takes care of 28 girl children (10 to 12 yrs old). The children goes to St. Theresa’s High School which is in the same compound.

Phone Number of the Home: 040-23710029; 040-23817127

Of all the Homes I visited, I can say that these children are the naughtiest and mischievous lot. It was no different to our homes where grandmother scold the grand children but they care a damn and be on their job (of making noise).

All are very active, healthy and bubbly girls. The care taker (forgot her name.. am sorry about it) is there right from the day the home has been set up here. She might be b/n 35 and 40 yrs. The children are not sparing her either.

There is a girl Lissy (I might have misspelt the name) is good at painting. She has good collection of her art work most of them are the pictures of Jesus and Mary and some are on Nature.

Sister Marie is no different to any grandmother next door or our own. She showed me the photos of the girls and boys which she gave for adoption and also the letters that they send to her.

There are many things to share about this visit but too drowsy now. But one important point is that Sister Marie is interested to give these girls in adoption. As a Home they had the license once but not now. Still interested parents who would be willing to adopt the girls (10 to 12 yrs age), can visit the home, select a girl and then go to state home, file the application and say that they select the child and follow the regular procedure.

A Professor couple who lost their grown up daughter in an accident adopted a girl from this home in this process. This is a complete legal procedure and through State Home only except that the child is not from the state home but from TLC. Amazing fact is that the 12 yr girl who was adopted by the couple looks “EXACTLY THE SAME” as their daughter. Even Sister Maria saw the photos of their daughter when she was of the same age as this adopted girl. Now the girl is very happily settled in her new home.

As per Sister Marie, the children are willing and look forward to be adopted by any couple as two to three of their friends left for their new home in this manner.

Complaints on the Home and the Truth:

Let me tell you that there were complaints on this Home earlier which were shared by Sister Theresa Maria herself. She told me the reasons as well on why the complaints were on her home and what happened etc.,

I read in News of the child trafficking racket when Swaran Jit Sen was DGP and his wife Anita Sen’s name was involved. But am not aware of the details.

When I browsed I found several links on the allegations on the home and tried to relate with the info. shared by the Sister. I do not know what transpired and it would only be one-sided version if I go only by the story as shared by Sister Maria. But somehow I feel like (may be gut feeling) there are no selfish motives in the adoptions at least by the photos shared and by the letters of those adopted babies who are kind of 12 to 15 years and are very active.

Even if we see the girls at home now, we can say about their brought up. They enjoy much freedom and they are no different to the kids being brought up at grandma’s place.

You can pay a visit and verify the claims. In fact, she shared all the info. with me. I had no clue that this is one of the homes which was accused (CARA gave clean chit to this home) when I visited the home. But Sister Maria herself shared the details and showed the photos also.

At times it pains a lot to see how the truth is distorted and only particular points are highlighted instead of the complete picture. She told me that she became sick and was very depressed for couple of months when the incident happened. She had to spend seven and half lakh in Rainbow hospital to get treatment for these children (who are there at the home now). All these kids were initially in very dire straits and they were on incubators. (This 7,50,000 rupees she repaid in five to six years not at a time). All the healthy children were taken away by the govt. (one or two of them were given in adoption to the officials/ministers’ relatives).

Support of Church:

Enquired her if Church supports her financially and if school fee is waived. As the building and place is provided for free, they do not support monetarily. In Telugu Medium school, fee is waived. But in English Medium school, fee is a must and there is no waiver.

I wish we can find 28 couples who would welcome these girls to be part of their families.

Offline Response:

I felt so happy after receiving a mail from a person who adopted two girls from this home and mentioned that she never experienced any sort of malpractise at the home. She has been associated with the home for quite some time as she adopted two girls (after a gap) from the home. She says that the home is so close to the hearts of children that they at times ask her to take them home and spend time with their friends.

Can we imagine the amount of love and freedom they exercise at the home that made them request to go back and spend some time at the home as if a holiday trip to grandma’s home!!

Pray for Sister Marie

I wish I have the time and energy to right what all I felt and the gist of the discussion etc., It was a wonderful time – the two and half hours that I spent with Sister Marie and the children. At the end, Sister Marie asked me to pray for her.

Please join me and keep Sister Marie in our prayers. May god give her all the strength in the world to do His work by serving the children. Let us hope that all the 28 children find a new home with parents.

Help from TMAD:

We gave a small amount of Rs. 1625 for the purchase of shoes for 5 children. The donors are Nichenametla Pavani (Rs. 1000) and Santhosh Alladi (Rs. 625)

Long Term Work for the Home:

Want to source funding from any organization. Refer the home to devout christians and other philanthropists. More so, will focus on looking for people who are interested in adopting 10 to 12 yr old children.

Story of the Orphan Homes Study

For long, I wished to take a break from work and engage in a social work activity. Initially I thought of visiting different places of importance like Wardha, Warora, Pune, Nagpur, Dhammapur etc., Later changed my mind to select one place and learn something there by staying for 30 to 40 days. Discussed with Sri Sameer Kurvey of Wardha and he agreed to guide us and was very supportive. But to my surprise, I didn’t receive any response from him latter for my mails, messages and calls. So I thought to drop off.

Now comes the question of how best I can use this time for a quality work. Zeroed in on visiting the orphan homes in Hyderabad (around 50) and understand the motivation of setting up homes, challenges faced, govt. rules and regulations, funding etc., I had lot of thoughts with respect to this project (can be seen on the new page in this blog).

My work started from 2nd June and overall it was a good experience. Thought of updating the blog daily but emotionally my visits are very draining in the sense, I kept on thinking and thinking about the visit, various questions that cropped up or the answers that I received etc.,  As I am used to staying near office and avoid commute to long distances, it is very strainful for me when I go on a visit to far off places.

Lot of learning and many experiences which I will jot out one by one. When I look back now, I felt I got the much needed break and my stress level has been reduced considerably.

I am now in the final phase of my vacation and I hope to use this period to close all the pending tasks with respect to TMAD, BosF and compile the findings of the study.

లోక్ సత్తా – పార్టీ

జయప్రకాష్ నారాయణ్ గారి గురించి స్కూల్లో ఉన్నప్పుడే పత్రికల్లో చదివాము. ఎంతో గౌరవం కలిగింది. లోక్ సత్తా సంస్థకి నెల్లూరులో కూడా శాఖ ఉన్నా నేనెప్పుడూ వెళ్ళలేదు. మన సంకోచాలు మామూలే కదా. ఏదో ఫలాన గొప్ప సంస్థలో సభ్యురాలిని అని చెప్పుకుంటే ఏముంది. మనలో చేవ ఉండద్దు? అనేది నా అభిప్రాయం. అవినీతికి వ్యతిరేకంగా పోరాడటం ఇలాంటివి మన వల్ల ఏమవుతుంది, తగ్గమ్మా, తగ్గు అనుకునేదాన్ని.

తర్వాత లోక్ సత్తా అని ఏమి వ్రాసినా కుతూహలంగా చదివేదాన్ని. లోక్ సత్తా రాజకీయ పార్టీగా అవతరించింది అని విన్నాక నాకేమీ వ్యతిరేకత కలగలేదు. మంచిదే కదా అనే అనిపించింది.

మనం విద్య, వైద్యం ఇలా ఏవో సాయం చేస్తున్నాము. ఇలా ఎందుకు చేస్తున్నాము. ఒక వేళ ప్రభుత్వాలు సక్రమంగా పని చేస్తే ఆ అవసరం ఉండేదా! నాయకులు, మంత్రులు నిజాయితీపరులైతే, దార్శనికులు అయితే దేశం ఇలానే ఉండేదా!!

ఒక వైపు రాజకీయాలు బురద అంటున్నాము. బురద, బురద అంటే ప్రయోజనం ఏమైనా ఉందా? పోనీ ఎవరినీ ఎన్నుకోము అంటాము. పాలన ఎలా జరగాలి? వోటు వేయము అంటే ఏ పార్టీ అధికారంలో ఉంటే అదే కొనసాగుతుంది. పోనీ ఎన్నికలే జరపకుండా ప్రస్తుతం ఉన్న పార్టీల సమూహాన్ని ఏలమంటే.. చక్కగా స్వాహా చేస్తారు. కలగూర గంప అవుతుంది. ఈ పధ్ధతులు వేటిలోనూ ప్రజల ప్రభుత్వం ఏర్పడే అవకాశం లేదు.

అలాంటి పరిస్థితుల్లో జయప్రకాష్ నారాయణ్ గారు ఇలాంటి నిర్ణయం తీసుకోవడం స్వాగతించాల్సిన పరిణామమే కదా. ఆయన ఎంత ఆలోచించకపోతే, ఎంతగా అంతర్మథనం చేయకపోతే ఈ నిర్ణయానికి వచ్చి ఉంటారు. ఎంతో గౌరవప్రదంగా ఉండాల్సిన రాజకీయాలను ప్రస్తుత పార్టీలు భ్రష్టు పట్టించాయి. అంత మాత్రం చేత రాజకీయం రొచ్చు అయిపోదు కదా.

ఎవరు వచ్చినా ఏమీ చేయలేరు అన్నది ఒక వాదన. మరి అలా అనుకుంటే ఆయనకే మెజారిటీ దక్కేటట్టు ఆయన నిలబెట్టిన అభ్యర్థులని గెలిపించవచ్చు కదా. మంచి వారికి ఓటు ఎందుకు వేయకూడదు?

ఇప్పటి వరకు మూడు సభలకు నేను హాజరయ్యాను. ఆరిగా సమావేశ మందిరంలో జరిగినప్పుడు నేను చాలా ఆలస్యంగా వెళ్ళాను. పెద్దగా అర్థం అయినది ఏమీ లేదు అప్పటికే ప్రశ్నొత్తరాలు మొదలైనాయి. తర్వాత ఎల్వీ ప్రసాద్ ఐ ఇన్స్టిట్యూట్ లో జరిగిన సభ కి వెళ్ళాను. ఇక్కడ మాత్రం మొదటి నుంచి వినడం వల్ల చాలా నచ్చింది.

ముఖ్యంగా కొన్ని ప్రశ్నలకి ఆయన జవాబులు చాలా బాగా నచ్చాయి.

తెలంగాణా అంశము:

ప్రపంచంలో మన రాష్ట్రాల కన్నా చాలా చిన్న దేశాలు ఎన్నో ఉన్నాయి. ప్రత్యేక రాష్ట్రంగా ఏర్పడాలని ప్రజల కోరిక అయిన పక్షంలో దానికంటూ కొన్ని విధి విధానాలు ఉంటాయి. వాటి ప్రకారం ముందుకు సాగి, ప్రజాభిప్రాయం అదే అయితే రాజ్యాంగ నిబంధనలకు లోబడి అమలు జరపవచ్చు. కానీ దాన్ని ఓ రాజకీయ అస్త్రంగా చేసుకుని అవసరానికన్నా ప్రాధాన్యం ఇవ్వడం అనవసరం. ప్రజల మనోభావాలను రెచ్చగొట్టి పబ్బం గడుపుకోవాలని చూస్తున్నవే అన్ని పార్టీలూను.

ఈ సమాధానం బట్టి నాకేమి అనిపించిందంటే… ప్రత్యేక రాష్ట్రం ఏర్పడినా నష్టం లేదు. కాకపోతే ఎన్నికల అంశం చేయాల్సిన అవసరం లేదు. ఒక వేళ లోక్ సత్తా కూడా మాట్లాడవలసి వస్తే దానికి ఎన్నికల అంశం స్థాయి కల్పించినట్టే అవుతుంది కదా. కానీ ఈ పత్రికల వాళ్ళు పని గట్టుకుని మరీ పదే, పదే ఈ ప్రశ్న అడగడం చేస్తుంటాయి. ఏదో ఒక సమాధానం ఇవ్వక తప్పని పరిస్థితి. ఇస్తే దాన్ని కూడా రాజకీయ అస్త్రం గా మలుచుకుంటారు. ఇవ్వకపోతే నాంచుతున్నారు అంటారు. వీళ్ళకి పని లేదు. మరొకరిని పని చేసుకోనివ్వరు.

రిజర్వేషన్లు:

రిజర్వేషన్లు ప్రస్తుత పధ్ధతిలో దొరికేది ఎవరికి? కలెక్టర్ల కూతుర్లకి, మినిష్టర్ల కొడుకులకి. అంతే కానీ నిజమైన పేద వారికి ఎంత మందికి దక్కుతున్నాయి? అందరిలాగా అవకాశాలు లేని వారికి తప్పకుండా రిజర్వేషన్లు ఉండాలి కానీ వాటికీ కొన్ని నియమ నిబంధనలు ఉండాలి. పై చదువులు చదివే అవకాశం కల్పించాలి. మన దేశంలో కుల వ్యవస్థ కాదనలేని సత్యం. అలాంటప్పుడు పుట్టుక భవిష్యత్తుని, జీవన విధానాన్ని గిరిగీసి నిర్దేశిస్తుంటే తప్పక అలాంటి వారికి సహాయం అందాలి. ఆర్థికంగా స్థోమత లేకపోవడం అన్నది ముఖ్య ప్రాతిపదిక కావాలి.

చిరంజీవి:

కాంగ్రెస్ , తెలుగుదేశం , టి ఆర్ ఎశ్ లను ఎలాగ ఎదుర్కొంటారో అలాగే ఈ పార్టీ కూడా. ఎవరితో పొత్తు అయినా సైద్ధాంతికంగా జరగాలి. లోక్ సత్తా పార్టీ విధి విధానాలు, విలువలు ఏమిటన్నది అందరికీ విశదమే. అలాంటప్పుడు అవి నచ్చి చిరంజీవి చేతులు కలపడానికి ముందుకు వస్తే వద్దనేది లేదు. అలా కాక అధికారమే ప్రాతిపదిక ఐతే చేయగలిగింది లేదు.  లోక్ సత్తా పార్టీకి విలువలతో మాత్రమే సంబంధం, అధికారం కేవలం ఆ విలువలని రాజకీయాల్లో చొప్పించేందుకు, ప్రజల్లో రగిలించేందుకు మాత్రమే ఉపయోగిస్తారు. చేతులు కలపడమా లేదా అన్నది చిరంజీవి చేతుల్లోనే ఉంటుంది.

ఓటరు మనోగతం:

ఒకానొక సందర్భంలో మా మేనేజరు ఒకాయనతో మాట్లాడుతున్నప్పుడు ఎన్నికల అంశం ప్రస్తావనకి వచ్చింది. మీరు ఎవరికి ఓటు వేస్తారు అని అడిగితే ఒక పార్టీ పేరు చెప్పారు. లోక్ సత్తా పార్టీ కూడా ఎన్నికల్లో పోటీ చేస్తుంది కదా. మరి దానికెందుకు వేయరు అని అడిగాను. నాకు ఆయనంటే చాలా గౌరవం, నమ్మకం కూడాను. వెళ్ళి కలవాలని కూడా అనుకున్నాను. కుదరలేదు. కానీ ఆయన గెలవడం చాలా కష్టం. ఫలానా పార్టీ ఎట్టి పరిస్థితుల్లోను ఈ సారి గెలవకూడదు కాబట్టి దానికి బలమైన ప్రత్యర్థికి నేను ఓటు వేస్తాను అన్నారు.

మరి అందరూ మీ లాగే అనుకుని లోక్ సత్తా కి ఓటు వేయాలి అని కూడా వేయకపోతే ఏమవుతుంది? ఓ మంచి వ్యక్తి, రాజకీయాలను ప్రక్షాళన చేయాలని ఎంతో సాహసోపేతమైన నిర్ణయం తీసుకున్న వ్యక్తి ఓడిపోతే ఎలా అని అడిగాను. నిజమే కావచ్చు అన్నారాయన. ఈ అంశం నేను లోక్ సత్తా పార్టీ దృష్టికి తీస్కువెళ్ళాలి అనుకున్నాను. ఈ మెజారిటీ ఆలోచనా ధోరణి, మూస ఓటింగ్ సరళిని అడ్రస్ చేయంది అని చెప్దాము అనిపించింది. నా వరకైతే నేను నాకు నచ్చిన వారికి ఓటు వేస్తాను. గెలుస్తారా, లేదా అన్నది తర్వాత విషయం. నా నమ్మకం ప్రకారం నేను ఓటు వేసానా లేదా అన్నదే నాకు ముఖ్యం.

జయప్రకాష్ నారాయణ్ గారు సరిగా ఈ అంశాన్నే ప్రస్తావించారు. మేము మీకు ఏ విధంగా సహాయపడగలము అని ఒక వ్యక్తి అడిగితే….. ముందు ఓటు వేయండి అది చాలు అన్నారు.

దోచుకుతినే పార్టిలకి ఇచ్చే అవకాశం, దోపిడి వ్యవస్థకు వ్యతిరేకంగా పోరాటానికి సిద్ధపడ్డ వ్యక్తికి ఇస్తే ఏమైంది? ఆయన అనుకున్నది చేస్తారా లేదా అన్నది తర్వాతి ప్రశ్న. అసలంటూ అవకాశం ఇస్తున్నామా, లేదా? ఇవ్వాలా, వద్దా?

ఆయనే అన్నారు….. మీరు అందరిలానే మారతారు అన్నవారిని ఒప్పించడానికి కొంత సమయం పడుతుంది అని నాకు తెలుసు. ఇప్పుడు మేము నిరూపించుకున్నాము. అంబుడ్స్మన్ చేత ఆడిట్ చేయిస్తున్నాము. ప్రతి విరాళానికి నూరు శాతం పన్ను రాయితీ ఇస్తున్నాము. వెబ్ సైటులో కూడా వచ్చిన విరాళాలు, వాటిని ఎలా వినియోగిస్తున్నామన్న వివరాలు పొందుపరిచాము. రహస్య బ్యాలెట్ ద్వారా అభ్యర్థులను నిర్ణయిస్తున్నాము. అంతర్గత ప్రజాస్వామ్యాన్ని ఖచ్చితంగా అమలు చేస్తున్నాము అని.

ఏ మేరే వతన్ కే లోగో – ఓ నా దేశ ప్రజలారా

మన దౌర్భాగ్యం ఏమిటంటే మనం కనీస అవసరాలైన విద్య, ఉద్యోగం, ఆహారానికే నోచుకోవడం లేదు. అందువలన ఎవరికీ సైనికుల గురించి పట్టదు.

సైనికులు అంతా తెలిసే కదా సైన్యంలో చేరతారు. వాళ్ళు మానవహక్కులను ఉల్లంఘించిన సందర్భాలు ఉన్నాయి అని మాట్లాడుతూ వారు కూడా మానవులే అన్న విషయం మర్చిపోతాము.

ఎవరో కొంతమంది చేసిన తప్పిదాల వల్ల మొత్తం సైనికులను నిందిస్తాము. సైనికుల పరంగా జరిగిన తప్పిదాలను భూతద్దంలో చూపడం, సైనికుల పట్ల జరిగిన వాటిని పట్టించుకోకపోవడం ఇదే మనం చేస్తుంటాము.

సంచలనం రేపిన మణిపూర్ ఘటనలో సైనికుల వివరణను మీడియా ప్రసారం చేయలేదు. ఆచ్చాదన లేకుండా ప్రదర్శన నిర్వహించిన స్త్రీలందరూ 40 దాటిన వేశ్యలని, వారు అలా ప్రదర్శన చేసినందుకు గాను వారికి ఒక్కొక్కరికి ఎంతో డబ్బు అందిందని సైనికుల వివరణ. అది నిజమా కాదా అన్న విషయాన్ని పక్కనపెడితే, ఎవరైనా అచ్చు వేయడానికో, లేదా ప్రసారం చేయడానికో ప్రయత్నించారా అన్నదే.

మరి ఈ విషయం నాకు ఎలా తెలిసిందంటే ఆర్కుట్ లో సైనికులకు సంబంధించిన ఒక చర్చలో.

ఎందుకో తెలీదు నాకు చిన్నప్పటి నుంచి సైనికులంటే విపరీతమైన గౌరవం. భారతీయ సైనికుడంటే నాకు మన జెండాతో సమానం. వాళ్ళలో కొద్ది మంది చేసిన తప్పుకు అందరినీ నిందించడం భావ్యం కాదు. టాంగో చార్లీ సినిమా తీసిన మణిశంకర్ అభినందనీయుడు.

ఏది ఎలా ఉన్నా మనం నిశ్చింతగా, నిర్భయంగా నిద్రపోవడానికి కారణం మన సైనికుల త్యాగాలు కావా!!

ఎండ లేదు, వాన లేదు, చలి లేదు, అడవి లేదు, లోయ లేదు, కొండ లేదు, బండ లేదు — మనం సాధారణంగా తప్పించుకునే ప్రతి పని వారు బాధ్యతగా చేయాలి. ఎక్కడ అల్లర్లు జరిగినా వారే, ప్రకృతి వైపరీత్యాలు సంబంధించినా వాళ్ళే. దేనికైనా వాళ్ళే కావాలి. కానీ మనం మన సహృద్భావాన్ని వారికి తెలియచేయలేము.

పాకిస్తాన్ జైళ్ళలో మగ్గుతున్న సైనికులని విడిపించాలని కేవలం ఆయా కుటుంబాలు తప్ప మనలో (భారతీయులలో) ఎంతమందిమి ప్రయత్నించాము? మనం ఎన్ని సార్లు సైనికుల గురించి, వారి త్యాగాల గురించి ఆలోచించి ఉంటాము?

సౌరభ్ కాలియా ఉదంతం నుంచి తేరుకునే లోపుగానే బంగ్లాదేశ్ సరిహద్దులో అలాంటి కిరాతకమే జరిగింది.

సౌరభ్ కాలియా గురించి వెబ్ సైటు తయారు చేసాము.

http://captsaurabhkalia.com/

అలాగే ఆర్ టి ఐ యాక్ట్ కింద ప్రభుత్వాన్ని కొన్ని ప్రశ్నలు అడగాలని నిర్ణయించుకున్నాము. సౌరభ్ ఫామిలీతో కూడా సంప్రదింపులు జరిపాము.

http://www.ibnlive.com/videos/58607/cj-takes-on-india-pak-govts-over-torture-of-kargil-hero.html

ఇవీ ఆ ప్రశ్నలు:

1. ఈ ఉదంతం జెనీవా డిక్లరేషన్ నిబంధనలను ఉల్లంఘించినందున మన ప్రభుత్వం ఏమి చేసింది?

2. కార్గిల్ యుద్ధం జరిగిన తర్వాత నుంచి పాకిస్తాన్ తో ఎన్ని సార్లు చర్చలు జరిగాయి. ఎన్ని సందర్భాల్లో ఈ విషయం చర్చకు తీసుకురాబడింది.

3. ఇలాంటి సంఘటనలు పునరావృతం కాకుండా ప్రభుత్వపరంగా చర్యలు తీసుకున్నారా? (ఆ చర్యలు ఏమిటి అని అడగము. ఎందుకంటే అవి రహస్యం కావచ్చు కనుక. కానీ తీసుకున్నాము అని అయినా చెప్పగలగాలి కదా).

4. సౌరభ్ మరియు అతని ఐదుగురు సహచరుల మరణానికి సంబంధించి విచారణ జరిగిందా? జరిగితే రిపోర్టు ఏమిటి?

captainsaurabhkalia.freeforums.org

ప్రస్తుతానికి ఇక్కడితో మా ప్రయత్నానికి తాత్కాలిక విరామం కలిగింది.

అత్యంత ముఖ్యమైన విషయం ఏమిటంటే ఇది మా గ్రూపుకి సంబంధించిన ప్రయత్నం మాత్రమే కాదు. ఇది కేవలం సైనికుల పట్ల గౌరవం ఉన్న కొంత మంది వ్యక్తుల ప్రయత్నం.

జూన్ లో కార్గిల్ విజయ్ దివస్ వస్తుంది. అప్పటికైనా ప్రభుత్వం నుంచి స్పందన వస్తే బాగుంటుంది. ప్రభుత్వం స్పందించాలంటే మన ప్రయత్నం మనం చేయాలి కదా.

ఏమి చేస్తే బాగుంటుంది, ఎలా చేస్తే బాగుంటుంది, మీలో ఎవరైనా ఈ ఆశయానికి సంబంధించి బాధ్యత తీసుకోగలరా!

నిజమైన ఆసక్తి ఉన్నవారందరూ ఫోరం లో చేరి మీ అభిప్రాయాలు తెలపండి. ప్రస్తుతం అందులో పెద్దగా వివరాలు కూడా పెట్టలేదు. సౌరభ్ వాళ్ళ అన్న వైభవ్ దానిని చూస్తారు.

సరబ్ జీత్ సింగ్ – (అ)రాజ(చ)కీయ క్రీడకు మరో పావు

ఏదైతే జరగకూడదని ఆశించామో అదే జరిగింది. ఈ విషయంలో ఇంత త్వరితగతిన నిర్ణయం తీసుకోవడానికి కారణం, కాశ్మీర్ సింగ్ విడుదల, దానిపై పాకిస్తాన్ లో వెల్లువెత్తిన విమర్శలు, అలాగే కాశ్మీర్ సింగ్ తాను గూఢచర్యం చేసానని బాహాటంగా ఒప్పుకోవడం.

సరబ్ జీత్ సింగ్ అనబడే వ్యక్తిని మణిజీత్ సింగ్ గా భావిస్తూ పాకిస్తాన్ 1990 ప్రాంతాల్లో బంధించింది. పాకిస్తాన్ లో బాంబు పేలుళ్ళకు కుట్రపన్నాడని, కారకుడయ్యాడని. అతని భార్య సుఖ్ ప్రీత్ కౌర్, కూతుళ్ళు పూనం, స్వపన్ దీప్, సోదరి దల్బీర్ అందరూ విన్నపాల మీద విన్నపాలు, విజ్ణ్జప్తుల మీద విజ్ణ్జప్తులు చేస్తూ వచ్చారు. కొన్ని సంవత్సారల క్రితమే అతణ్ణి ఉరితీస్తారని వినిపించింది. మీడియా ఎన్నో కథనాలు ప్రచురించింది. ఎవరి పూజలు ఫలించాయో, ఎవరి రాజకీయం అప్పుడు పైచేయి అయినదో, ఎవరి ప్రయోజనాలు ఆశించో, ఏదైతేనేమి మొత్తానికి ఉరిశిక్షను తాత్కాలికంగా నిలిపివేసారు.

మళ్ళీ నిన్న ఈ విషయం చదివి నిట్టూర్చాను. ఎప్పుడో చదివింది కదా మరింత వివరంగా చదువుదాము, టపా కూడా వ్రాయాలి అని చదివితే తేలిన విషయాలు క్లుప్తంగా ఇవి:

మణి జీత్ సింగ్ అనే వ్యక్తి లాహోర్ లో మూడు చోట్ల బాంబు పేలుళ్ళకు పాల్పడ్డాడు. ఆ పేలుళ్ళలో 14 మంది చనిపోయారు మరియు డజన్ల కొద్దీ మనుషులు గాయపడ్డారు.

మే  18 న చౌక్ బత్తీ గేట్ అనే చోట జరిగిన పేలుడులో సాక్ష్యులు ఇతనిని గుర్తించారు. ఇతను ఓ గడ్డం లేకుండా, పోలీసు వేషధారణలో వచ్చి, దర్శనం చేసుకుని వస్తాను అని చెప్పి ఓ అంగడిలో ఓ సంచి వదిలి వెళ్ళాడని.

అదే రోజున భావనా బజార్ అనే చోట జరిగిన మరో పేలుడులో కూడా ఇతను ఓ పళ్ళ దుకాణంలో సంచి వదిలి వెళ్ళినట్లుగా సాక్షులు చెప్పారు.

మూడవది, జూలై 28, 1990 నాడు నిజామాబాద్ చౌక్ అనే ప్రాంతంలో జరిగిన పేలుడు. సాక్ష్యం ఓ బస్ డ్రైవరు. ఇతను ఓ సంచిని బస్ లో వదిలి వెళ్ళినట్టుగా గుర్తించాడు.

పేలుళ్ళ కారణంగా ఉరిశిక్ష. 14 మంది చనిపోయారు, డజన్ల కొద్దీ గాయపడ్డారు.

మరి భారతదేశంలో రైల్వే స్టేషన్లలోను, మసీదుల్లోను, న్యాయాస్థానాలలోను, నిర్లజ్జగా సైనికుల కుటుంబాలు రాత్రి నిద్రించే సమాయాల్లోను బాందు దాడులు జరిగాయి. సాక్షాత్తు పార్లమెంటు మీద దాడి జరిగింది. లెక్కలేనంతమంది మనుషులు చనిపోయారు. మరెంత మంది గాయపడ్డారు అన్న విషయంలో బహుశా లెక్క తేలదేమో.

కానీ మనలో కొంతమంది మాత్రం పార్లమెంటు మీద దాడికి సూత్రధారులైన వారిని క్షమించాలంటూ ధర్నాలు చేస్తూ ఉంటారు. ప్రభుత్వాలను నిందిస్తారు. పార్లమెంటు మీద దాడి మన దేశ సార్వభౌమత్వం మీద దాడి అని ఎవరికీ అనిపించలేదు. మనం గర్వించదగ్గ వీర జవాను ఒకతను అసువులు బాయగా మరి కొంత మంది జరిపిన వీరోచిత పోరాటం వలన పరువు దక్కింది. లేకపోతే ఏమై ఉండేది?

మనం ఇలాంటి కేసుల్లో ఎన్నింటికి ఉరిశిక్ష వేసాము. ఒకానొక చర్చా కార్యక్రమంలో కిరణ్ బేడి ఇలా అన్నారు…’నిందితులకి క్షమాభిక్ష అని ఊరుకోవడమో, లేదా నెలల తరబడి విచారణ చేయకుండడమో చేస్తే ఎప్పుడో ఒకప్పుడు ఎవడొ ఒకడు కిడ్నాపులు, హైజాకులు చేసి నిందితులని విడిపించాలంటారు. ఆ నిందితులను ప్రాణాలకు తెగించి, ప్రాణాలు కోల్పోయిన వాళ్ళు వెర్రివాళ్ళుగా మిగిలిపోతారు. అలా జరగకూడదంటే సత్వర విచారణలు జరిగి, శిక్షల పట్ల నిర్ణయాలు త్వరితగతిన తీసుకోవాలి ‘.

నాకు తెలిసి, జీవిత ఖైదు అంటే 15 సంవత్సరాల జైలుశిక్ష. ఇతను 18 ఏళ్ళుగా శిక్ష అనుభవించాడు. మరి వదిలివేయచ్చు కదా. అమాయకంగా మన భూభాగంలోకి చొరబడ్డ జాలర్లను వదిలివేయడంలో మనకొచ్చిన నష్టం ఏదీ లేదు. ఇన్ని సంవత్సరాల శిక్షను అనుభవించిన వాళ్ళని వదిలివేస్తే ఇరువైపులా బాగుంటుంది.

కాకపోతే నిర్ణయాలు నిజంగా న్యాయం ప్రాతిపదికగా తీసుకున్నవా లేక రాజకీయాలకనుగుణంగానా అన్నది విదితమే. కాశ్మీర్ సింగ్ ని వదిలినందుకు జరిగిన రచ్చను సద్దుమణిగేలా చేసి, మళ్ళీ ప్రాభవం సంపాదించాలంటే ఇతనికి ఉరి వేయాలి. అతను మణి జీత్ సింగా కాదా అన్నది అవసరం లేదు. భారతీయుడు అనే పావు ఐతే చాలు. ఉన్నా, లేనట్టుండే అంతర్జాతీయ సమాజానికేమో మేము క్షమాభిక్ష పెట్టడం మా ప్రజలకు నచ్చలేదు అని చెప్తే సరిపోతుంది.

విలువలు

ఓ కార్యక్రమం మీద పని చేయాలంటే, అసలు జీవితంలోని ఏ విషయంలోనైనా విలువలు అన్నవి మనిషికి ఎంతో ముఖ్యం. అవి లేనప్పుడు ఎంత చేసినా ఒకటే.

సేవా మార్గంలో ఉన్నప్పుడు (ఇలా అనవచ్చా – సేవ మనకా, ఇతరులకా అని నేను పొద్దులో వ్రాసిన వ్యాఖ్యే ఇక్కడ కూడా వర్తిస్తుంది. సేవ ఎప్పటికీ ఇతరుల కోసం కాదు మన కోసమే. ఇది కూడా స్వార్థమే. ఎవరినో ఉద్ధరించడం లేదు.) అభిప్రాయ భేదాలు అన్నవి సర్వసాధారణం.

కానీ వ్యక్తుల మీద దుమ్మెత్తిపోయడాలు, తమ కున్న జాడ్యాలన్నిటినీ ఎదుటివాళ్ళ మీద ఆపాదించడాలు, కేవలం నిందలు మాత్రమే వేయడాలు, బురద జల్లడాలు లాంటివి అలాంటి వ్యక్తులకి దూరంగా ఉండేలా చేస్తాయి. ప్రశ్నలు వేస్తే పక్కదారి పట్టిస్తున్నారనడం, నిస్పృహకి గురిచేస్తున్నారనడం, తాము మాత్రమే పని చేస్తున్నాము, ఇతరులు వినోదం చూస్తున్నారనడం ఇలాంటివి. 

నిజాలు మాట్లాడితే, కేవలం అభిప్రాయాల గురించి ఏది ఆచరణాత్మకం, ఏది కాదు, ఏది అవసరం, ఏది అక్కర లేదు ఇలాంటివి నిజంగానే ఓ ఫలవంతమైన చర్చ ద్వారా సూత్రీకరించుకుని పని చేస్తే ఆ చర్చకు ఉపయోగం. అంతే కానీ నిజాలు వక్రీకరించడం, పని గట్టుకుని వ్యక్తుల పేర్లు లాగడం ఎంత వరకు సబబు!!

ఇతరులకి ఏమి చేస్తున్నారో చెప్పరు, ఏమి జరుగుతుందో చెప్పరు, ఎవరూ సాయం చేయడం లేదు మేము మాత్రమే పనులు చేస్తున్నామని అంటారు. చేసే వాళ్ళని పైన చెప్పినవన్నీ చేసి వదిలించుకుంటారు.

ఓ విషయాన్ని గురించి ఏమీ తెలియకుండా ఊరికే మాట్లడటాన్ని బాధ్యతారాహిత్యం అని కాక ఏమని అర్థం చేసుకోవాలి. ఇష్టం వచ్చినట్టు వ్యాఖ్యానాలు చేయడం. పబ్లిసిటీకి ఆమడదూరంలో ఉండే గ్రూపు గురించి, అందులోని సభ్యుల గురించి పబ్ల్సిటీ కోరుకుంటున్నారనడం. అన్నీ వ్యాఖ్యానాలే. ఏ వ్యాఖ్యకి ఏది ఆలంబనో తెలీదు. ఒకళ్ళని ఒక మాట అంటుంటే, అది పబ్లిక్ ఫోరంలో అంటుంటే ఆ మాటకి బేసిస్ ఉండాలి. ఏ కారణాల వల్ల అలా అంటున్నారో తెలియాలి. అలా కానప్పుడు అది కేరక్టర్ అసాసినేషన్ కిందే లెక్క.

విషయం వివరించడానికి చూస్తే ప్రీచింగ్ అనడం. చెప్పింది అర్థం చేసుకునే వాళ్ళకి ఏమి చెప్పినా విలువ ఉంటుంది. అర్థం చేసుకోకపోగా అపార్థం చేసుకోవడం ఒకటైతే, ఆ అపార్థాన్ని నిజంగా చూపిస్తూ ప్రచారం చేయడం.

ఏవో కారణాలతో వ్యక్తుల మీద ద్వేషం పెంచుకోవడం, దుమ్మెత్తిపోయడం, మీరు మాతో కలిసి పని చేయాలి అనడం. ఇలాంటి వ్యక్తులతో పని చేయడం అంత అవసరమా. అటువంటి వ్యక్తులతో పని చేయదలుచుకోకపోవడం ఆ కాజ్ కి భంగకరమా! అతి వినయం ధూర్త లక్షణం అని ప్రతి మాటలోను, చేతలోను వారేమిటో అంత బాగా అర్థమౌతున్న మనుషులతో పని చేయాల్సిన అవసరం ఏముంది?

ఇది ఇలా ఉంటే నీతులు, వ్యాఖ్యానాలు. సర్దుకుపోవాలి అంటూ. అభిప్రాయభేదాలైతే సర్దుకుపోవచ్చు, వ్యక్తిత్వంలోనే లోపమైతే!! ఎవరు కూడా అసలు ప్రయత్నమేమీ చేయకుండానే, మాట్లాడకుండానే నిర్ణయాలకు రారు కదా. ఎవరు ఎలాంటి వారో అర్థం చేసుకోలేనంత తెలివితక్కువ వారైతే కాదు కదా.